Als houvast voor communicatie en branding managers heeft Terra Choice (2009) daarom de 7 zonden van Greenwashing geformuleerd:

1. De zonde van de verborgen trade-off.
Hierbij wordt de aandacht gegeven aan de duurzaamheid van het eindproduct terwijl het hele proces daarvoor erg vervuilend was.

2. De zonde van het ontbreken van bewijs.
Er kunnen allerlei claims gedaan worden met betrekking tot het milieu en duurzaamheid, maar als hier geen bewijs voor is valt dit niet te controleren.

3. De zonde van vaagheid.
Als de milieuclaim slecht of te breed is gedefinieerd ontstaat er een vage claim die zijn geloofwaardigheid verliest.

4. De zonde van de irrelevante informatie.
In dit geval wordt er een claim gedaan die waar is, maar ook irrelevant is. Zo staat op sommige producten dat deze geen CFK’s bevatten terwijl de productie en import van het drijfgas CFK sinds 1995 in EU-landen verboden is. Deze informatie is dus compleet overbodig.
 
5. De zonde van de beste van de twee slechtste opties.
De ‘groene’ claim die wordt gedaan lijkt misschien aardig, maar dit leidt de aandacht af van betere opties. Een voorbeeld hiervan zijn organische sigaretten.

6. De zonde van het jokken.
Hierbij worden uitspraken gedaan omtrent duurzaamheid die gewoonweg niet kloppen. Er worden claims verzonnen of verkeerde cijfers gegeven.

7. De zonde van de verkeerde labels.
Er worden eco-labels verzonnen door het bedrijf om de suggestie te wekken duurzaam bezig te zijn. 

Bron: Terra Choice, 2010